Autonomiczność, Cel i Wyróżnienie w kontekście Motywacji.

W jednym z moich wcześniejszych postów przedstawiłem postać Daniel’a Pink’a wraz z jego ideą motywowania pracowników. Innowacyjne spojrzenie na motywacje z punktu widzenia nauki ma znaczący wpływ na to czym powinna być dzisiaj motywacja.

W organizacjach, które stawiają na innowacyjność i kreatywne myślenie, bodźce w postaci pieniądza zostają częściowo zastąpione wartościami takimi jak Autonomiczność, Cel i Wyróżnienie.

W poście tym chciałem przedstawić kilka przykładów na to, że przedstawione powyżej wartości naprawdę mają znaczenie w motywowaniu jednostek do efektywnej pracy.

Guru Szkoleń - badania na terenie Indii

Jednym z ważniejszych elementów nagradzania i motywowania pracowników jest odpowiednie przeszkolenie ich do zadań, które będą wykonywać. Odwiecznym problemem, z którym spotykają się pracodawcy, jest określenie wartości jaką niesie ze sobą dane szkolenie, wartości, którą można przełożyć na zwrot poniesionych kosztów. Wiele firm posiada programy szkoleń pracowników, jednakże wielu menadżerów zniechęca swoich podwładnych do uczestniczenia w nich. Powodów takiego zachowania jest wiele: szkolenie wymaga czasu, jest kosztochłonne, a kiedy pracownik zdobędzie nowe umiejętności będzie mu łatwiej przejść do konkurencyjnej firmy. Właśnie takie, powszechne postrzeganie „szkoleń” prowadzi do zmniejszania wydatków na nie.

Atrybuty dobrego Mentora

Jedną z metod niepieniężnego wynagradzania jest łączenie pracowników z mentorami. Ludzie, którzy chcą osiągać sukcesy na ścieżce swojej kariery często poszukują przewodników, którzy ich poprowadzą. Mentorami można nazwać osoby, które są autorytetami w określonych dziedzinach, osoby które mają doświadczenie i chcą się nim podzielić, pozwalając w ten sposób skrócić czas nauki w danej branży.

 

Ze względu na dużą wiedzę i wartości jakie przekazują, mentorzy mogą stanowić bardzo cenną część wynagrodzenia. Nie tylko zapobiegają przed popełnianiem błędów przez mniej doświadczonego pracownika ale także inspirują do zgłębiania tajników zawodu.

Piramida sukcesu – John Wooden

John Wooden zaczął nauczać angielskiego w szkole średniej w wieku 24 lat, po krótkim czasie zorientował się że system oceniania, który został mu narzucony do oceny swoich uczniów, nie pomagał zrozumieć im zależności pomiędzy wysiłkiem a osiąganym sukcesem. Przypomniał sobie wtedy słowa swojego ojca „Never try to be better than anyone else, but never stop trying to be the best you can be.” Przypomniał on sobie także swojego nauczyciela  od matematyki, który to postawił przed nimi wyzwanie, polegało ono na zdefiniowaniu sukcesu. Wooden przypomniał sobie wtedy wersy wiersza, który niedawno czytał: